Ik fiets dus ik ben

Descartes kan wel inpakken: “Ik fiets dus ik ben!” (Vonk, 1980) En ik pak meteen een portie kankerbestrijdende MET’s mee.

Hij hing al een tijdje in het trapportaal, die fiets. Een krijgertje. Wit. Een wielrenfiets. Hij hing daar al een tijdje zo van ‘ik hang hier alleen maar hoor, je hoeft je verder niet schuldig te voelen of zo dat je niet op me fietst.’ Dus toen moesten we maar eens, alle excuses waren een soort van opgebruikt. Ik stap op en ik fiets.

En daar ging ik, eerst met het nodige ongeloof, maar eenmaal de stad uit begon zelfs ik te geloven in de mogelijkheid dat Vonk op een wielrenfiets zat en fietste. Hoe ver je kunt komen op zo’n fietsje in relatief korte tijd, dat viel me dus weer honderd procenten mee! Ik trapte en ik trapte, en ik werd moe, ik ging zweten en ik voelde me goed. Niet alleen omdat mijn bloed weer eens met een behoorlijke gang door mijn hartkamers heen gepompt werd, ook om een meer existentialistische reden. Ik beweeg me tussen andere wielrenners, fietsers, wandelaars, bootje-vaarders (het is een mooie dag) en daarmee fiets ik dwars door het leven heen. Een leven waar ik weer aan mee doe.

De dag dat ik hoorde dat ik uitzaaiingen had viel voor mijn gevoel het doek, mijn show was over. Het liefst was ik daar ter plekke op de grond gaan liggen om er langzaam in te verdwijnen. Terug in de auto keek ik om me heen naar een wereld die rustig doordraaide, mensen die rustig verder leefden, een leven waar ik voor mijn gevoel geen deel meer van uitmaakte. Voor mij werd anders beslist. De zegen van een onbekommerde dag, van onschuldige toekomstdromen, alles in één klap weg. Tot ik daar fietste in de late zomerzon, het spoor dat ik voor dood had gehouden bleek voor nu slechts een zijspoor. Al peddelend over het asfalt weet ik: ‘Ik zit weer op de goede weg, mijn weg.”

Oja, en over die MET’s. Zoals zelfs de heren en dames doktoren inmiddels geloven verkleint voldoende lichaamsbeweging de kans op kanker en kan het bovendien kankerpatiënten langer fit houden. De dosering wat betreft lichaamsbeweging wordt uitgedrukt in MET, één MET is de dosis energie die je nodig hebt om ergens rustig te zitten. Elke kankersoort vraagt blijkbaar om een andere dosering. Borstkankerpatiënten hebben al baat bij zo’n 9 MET per week, dat gelijk staat aan drie tot vijf uur wandelen per week . Darmkanker heeft 18 MET per week nodig en prostaatkanker zelfs 30. Die moeten flink aan de bak dus (Bron: Dr. David). Ik heb met mijn uurtje fietsen toch weer zo’n 5,5 MET binnen, mijn week kan niet meer stuk.

Alors, wie biedt zich aan, ik zoek nog fiets/wandelmaatjes. Morgenochtend stap ik weer op.

wpid-CameraZOOM-20130908132925992.jpg

Advertenties

Over Jette Vonk

Geboren op de eerste dag van de lente in 1980 in het Brabantse Schijndel. Na een opleiding journalistiek verruilde ik het Tilburgse voor het Florentijnse, waar ik mij zowel de Italiaanse taal als la vita bella eigen heb proberen te maken. Italië voelt inmiddels als een tweede thuis. Terug in Nederland aan de slag in de media, schrijven en televisie maken. In 2003 werd mijn standplaats Utrecht, uiteindelijk met man en kind (Mac, 2011) en in deze heerlijke stad heb ik de master culturele antropologie gevolgd met als specialisatie diversiteit. Begin 2015 verhuisde ik terug naar het Brabantse land, terug naar mijn roots en de rust van de velden. Ik werk al jaren als freelancer en die vrijheid bevalt me meer en meer. Vrij te zijn om te werken, te zorgen en te ontspannen wanneer ik dat wil. Ik leef vol vuur, zoals een Vonk betaamt en als het even kan probeer ik ook voor anderen dat vonkje te zijn dat een warm vuur doet ontbranden. In juni 2013 werd bij mij uitgezaaide borstkanker geconstateerd. Vanaf dat moment startte voor mij een zoektocht hoe hier mee te dealen, dat verhaal deel ik op deze weblog. Sindsdien dus geen bullshit meer in mijn leven, no nonsense, recht op mijn doel af en op dit moment is dat genieten van mijn leven, van elke dag, elk moment, elk ogenblik, met de mensen van wie ik hou.

  1. Pingback: Meet the guru | zonder vonk geen vuur

  2. Wim Hovenier

    Hallo Jette,
    Bij toeval en via via stuitte ik op je blog. En na alles wat ik gelezen heb, kan ik alleen maar zeggen dat ik je enorm bewonder. Fantastisch zoals jij je leven invult. Wat een doorzetter ben jij. Maar dat herinner ik me ook van jou. Ik wens je veel sterkte en wil je blijven volgen.
    Wim Hovenier

  3. Bastiaan de Cock

    Als je in de winter ook gaat fietsen, dan fiets ik met je mee. Nog even geduld, ben weer bijna thuis (eind nov).

    Bastiaan

  4. leonne

    Fijn dat de Brabantse boeren een stuk van hun land langs de sloten vrij moeten laten, boeren genoeg hier in de buurt, dus heerlijk uren struinen langs het water door het lange natte gras en modder. Als je in de buurt woonde zou je dit hier mee kunnen beleven. Het is aan te bevelen Jette.

  5. Elsbeth

    We zullen het komend weekend wel gaan wandelen……of fietsen…..in ieder geval zorgen we voor lichaamsbeweging….helemaal goed!

  6. Bas, ga toch fietsen! Neem zoals altijd eens een voorbeeld aan je vrouw 🙂

  7. Bas Duynstee

    Fiets hem dr in baby!
    Ge het dr weer een skon verhaal van gemaakt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: