Meet the guru

De guru: hij rookt, drinkt cola, laat boeren en vertelt me lachend dat ik mijn spirit ernstig verwaarloosd heb. Ik sta op een tweesprong: het is buigen of barsten.

Bali, Island of the Gods, als je ergens in het reine wilt komen met je spirituele zelf dan is dit de plek, dan is nu het moment. Dit is wat ik mijzelf telkens weer voorhoud als ik me weer in een nieuwe, bevreemdende situatie bevind. Zoals bij guru. Via via kom ik achterop de brommer terecht bij een armoedig familiehuis midden in de rijstvelden. De guru is zo’n typisch leeftijdsloos figuur, geheel gehuld in (alles behalve smetteloze) witte kleding. Hij lacht vrolijk, maakt grappen met mijn tolk en steekt nog eens lekker een sigaretje op. Daar zit je dan met al je zogenaamde eerbied en een berg kanker-ellende op je nek. Of je nog een koekje lust en relax vooral, de spirits komen wanneer ze komen.

Daar zit je dan, in de kleine donkere tempel van een guru, bomvol gestouwd met afbeeldingen en beeldjes van heiligen uit alle windstreken. Van Ganesh tot Jezus, en zelfs zo’n zwaaiend katje, je kent het wel van de balie van de afhaal-Chinees. Wat doe ik hier, met m’n kilo rijst, m’n bloemoffers en een pakje peuken, want daar houden de goden zo van. Uhu. Maar dan komt speciaal voor mij de heilige Maria langs, ze is me over de hele wereld gevolgd naar hier, om bij me te zijn. Ze glimlacht, dat is een goed teken. Ze glimlacht ondanks dat ik haar verlaten heb en vergeten ben, aldus guru. Twintig jaar lang probeer je je te ontworstelen van een religie, een traditie, een cultuur die je niet zelf gekozen hebt en dan zit je ineens te bidden naar meer goden dan je tellen kunt, naar een zwaaiende kat. Dan vertelt iemand je zomaar dat het de hoogste tijd is om terug te keren naar het geloof. Of misschien moet ik zeggen ‘het geloven’, want hoe ik het invul is geheel aan mij, volgens guru dan, of volgens mijn tolk dan, of volgens mij dan misschien.

Zeiknat van het heilige water, zout zweet en warme tranen druip ik na een uur de tempel uit. Drink nog een colaatje, relax. Of ik nog vragen heb? Ja guru, wat zal er worden van mij, hoe kom ik uit dit duistere dal, waar vind ik de kracht om verder te gaan, om te genieten van mijn tijd op Bali, van mijn gezin, van mijn leven? Ja guru, ik weet dat ik mijn spirit sterk moet maken, maar hoe doe ik dat, waar vind ik het geloof, waar vind ik het vertrouwen? Ja guru, ik weet dat ik moet genieten van het moment en de kleine dingen, maar hoe geniet je als alles zo donker om je heen is, wanneer je je zo verloren voelt?

Guru zegt: ‘Er zijn drie werelden, de onderwereld met al het duistere en slechte, de bovenwereld met al het lichte en goede en onze wereld, precies daar tussenin. De opdracht van het leven is om de juiste balans te vinden tussen het goede en het kwade. Wanneer je jouw pad volgt zullen de slechte spirits altijd proberen je uit je koers te brengen. Ze zullen twijfel zaaien, je proberen angst aan te jagen. Maar zolang je standvastig je pad blijft volgen zal het goede aan je zijde zijn. Jij staat nu op een keerpunt in je leven, het is essentieel welke kant je vanaf hier op gaat. Kies je voor het goede of geef je je over aan het kwaad? Je bent het contact met je spirit kwijt, je hebt je geloof verwaarloosd en daarom ben je nu verloren. Maar je bent vergeven, als je maar terugkeert.’

Ik vecht, ik worstel. Mijn ratio geeft zich niet zonder slag of stoot gewonnen. Wat doe ik hier, waar ben in hemelsnaam mee bezig?  Maar ik weet dat dit de laatste stap is die ik moet maken. Ik kan stoppen met roken, stoppen met drinken, me ongans eten aan anti-kanker voedsel, MET’s scoren zoveel ik wil, maar als ik het mentaal en emotioneel niet op orde krijg ga ik deze strijd niet winnen. Dat er zoveel is om los te laten. Zoveel om te overwinnen om die ene, ogenschijnlijk eenvoudige opdracht uit te voeren: bid! ‘Geef je gewoon gewonnen, trut, geef je over’, zeg ik. ‘Weet je dan niet hoe sterk ik ben, weet je dan niet dat alles wat van je afgenomen is, je ook weer teruggegeven kan worden?’, zegt mijn spirit. Wordt vervolgd.

wpid-CameraZOOM-20131220181407651.jpg

Advertenties

Over Jette Vonk

Geboren op de eerste dag van de lente in 1980 in het Brabantse Schijndel. Na een opleiding journalistiek verruilde ik het Tilburgse voor het Florentijnse, waar ik mij zowel de Italiaanse taal als la vita bella eigen heb proberen te maken. Italië voelt inmiddels als een tweede thuis. Terug in Nederland aan de slag in de media, schrijven en televisie maken. In 2003 werd mijn standplaats Utrecht, uiteindelijk met man en kind (Mac, 2011) en in deze heerlijke stad heb ik de master culturele antropologie gevolgd met als specialisatie diversiteit. Begin 2015 verhuisde ik terug naar het Brabantse land, terug naar mijn roots en de rust van de velden. Ik werk al jaren als freelancer en die vrijheid bevalt me meer en meer. Vrij te zijn om te werken, te zorgen en te ontspannen wanneer ik dat wil. Ik leef vol vuur, zoals een Vonk betaamt en als het even kan probeer ik ook voor anderen dat vonkje te zijn dat een warm vuur doet ontbranden. In juni 2013 werd bij mij uitgezaaide borstkanker geconstateerd. Vanaf dat moment startte voor mij een zoektocht hoe hier mee te dealen, dat verhaal deel ik op deze weblog. Sindsdien dus geen bullshit meer in mijn leven, no nonsense, recht op mijn doel af en op dit moment is dat genieten van mijn leven, van elke dag, elk moment, elk ogenblik, met de mensen van wie ik hou.

  1. Teuntje

    Lieve Jette,

    Ik lees je worsteling en leef met je mee.Ik hoop dat je je balans gaat vinden .Dat je het tussen je oren weer op een rijtje krijgt.We worstelen allemaal af en toe om weer over te gaan tot de orde ,van het hier en nu .
    Ik wens je een positief 2014 met heel veel mooie momenten en veel liefde van de mensen om je heen.

    Liefs Teuntje

  2. Pingback: Hoogtepunten | zonder vonk geen vuur

  3. Anne-Marie

    Lieve Jette. Ik weet niet of het ons stervelingen gegeven is om echt los te laten maar als iemand het kan ben jij het. Je inzicht is verbazingwekkend mooi. Liefs Anne

  4. cocky

    lieve Jette,
    Ik lees je worsteling en leef met je mee. Ik gun je een verbindende reis met je diepste ‘zijn’, Jette; samen met de meest betekenisvolle mensen om je heen……………..

    Lieve groet, Cocky

  5. lea geerling

    Heb het gevoel dat je momenteel worsteld en het moeilijk hebt.Ik ben er van overtuigd dat dit je nieto overkomt omdat je wel of niet geloofd.ik hoop wel dat je kracht na kruis krijgt.Probeer per dag te leven en geniet van kleine momenten.Vandaag Kerstmis.Licht in de duisternis! Liefs Lea

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: