That’s my spirit!

Drie tempels, vijf ceremonies, talloze bloemoffers, stokjes wierook, rijst en bananen en één walk of fire. Op jacht naar de verloren spirit van Jette Vonk.

Ik heb me er maar aan overgegeven, prima, doen we een tempel-tour. Guru denkt dat hij eigenlijk maanden nodig heeft om al het duister in mij te verjagen, maar op mijn verzoek (en met het oog op ons beperkte verblijf hier) stelt hij een short cut voor. Terug naar je spirit in vijf stappen. Mijn spirit kiest zaterdag 28 december. It giet oan!

Het is nog donker als we ’s ochtends om vijf uur in de auto stappen. Moeders mee, manlief mee, ik denk niet na over wat gaat komen, ik slaap. Halverwege stoppen we voor de zonsopkomst die de lucht achter de Balinese vulkanen in zachte roze-tinten kleurt. Dit zou best eens een mooie dag kunnen worden, in meerdere opzichten. Als we guru oppikken is hij vrolijk als altijd, ik zie zijn brede grijns al van tientallen meters afstand. Iedereen is uitgedost in zijn mooiste tempelkleding, manden met offers worden achter in de kofferbak gezet.
Mijn spirit koos een tempel helemaal in het uiterste westpuntje van noord Bali, de heiligste tempel aan deze kant van het eiland. We rijden nog bijna twee uur. Langs de kust gaat het, om daarna en uur lang over een hobbelig keienpad een nationaal park te doorkruisen. Van tussen de bomen kijken nieuwsgierige apen ons verbaasd na, en ook een park-ranger is verrast door onze aanwezigheid. Bruuks brengt hij zijn scooter voor onze auto tot stilstand en laat ons met boze blik weten dat dit geen plek voor toeristen is. Na wat overredingskracht van onze tolk wenst hij ons echter een goede ceremonie. Ik begin er lol in te krijgen, die spirit van mij, brengt hij ons naar zo’n plek! Natuurlijk, dat past ook wel bij me bedenk ik me dan, ik hou wel van een avontuur, het onbekende. Laat maar komen!

Bij de eerste tempel wordt ik volgens guru begroet door een belangrijke spirit, hij is het die mij hierheen geroepen heeft. We zijn blijkbaar op de goede plek. Guru begint aan de eerste ceremonie, de offers, het chanten, dat ellendige, schelle belletje dat hij maar blijft rinkelen. Ik bid, dank God (wie of wat het ook mag zijn, ik denk er niet te veel meer over na) voor deze dag, vraag om kracht, vraag om me terug te brengen op mijn pad, mij te herenigen met mijn spirit. Na ongeveer een uur zijn we klaar, op naar de volgende, nog vier te gaan.
De tweede ceremonie is een reinigingsritueel. Op een idyllische plek aan het hagelwitte strand spreidt guru zijn kleedje uit op de grond en het hele ritueel begint opnieuw. Ik was me in de zee, om vervolgens bekers vol gezegend bloemenwater over me heen gegoten te krijgen. Wanneer ik achter guru plaatsneem en probeer op te gaan in zijn gezang voelt het alsof de bloemen mijn hart vullen. Een hart vol bloemen, je kunt er slechtere dagen bij hebben.

Suta strand

De tweede tempel ligt op een open plek waar de zon zelfs voor de middag al verzengend heet is. De plaatselijke priester, een vrouw in dit geval, neemt hier de ceremonie voor haar rekening. Haar chants klinken als een liefelijk slaapliedje, haar belletje is stukken minder schel en ze neemt bovendien beduidend minder tijd voor het hele ritueel. Net wanneer ik denk dat ik flauw ga vallen van de hitte zijn we klaar, dacht ik. ‘Guru wil de walk of fire met je doen’, zegt mijn tolk met een bezorgde blik. Prima, doen we de walk of fire, waar wil je me hebben? Blote voeten, zwart vulkanisch gesteente, een brandende zon. Paniek, pijn, verwarring: wat doe ik, weg hier! Achter me hoor ik onze tolk naar de rest roepen dat ze niet moeten gaan, veel te heet, mijn moeder maakt na drie stappen gillend rechtsomkeer. Ik probeer me te focussen, ik ga dit doen, het moet, er moet een manier zijn. Adem. Ik heb verdomme ruim veertig uur weeën weg-geademd, ik kan hier over deze stenen lopen. Ik loop, ik adem, ik zeg de gebeden van guru na bij elk altaar waar we stoppen, ik adem, verbijt de pijn, maak mijn hoofd leeg, adem. Na een paar minuten zijn we rond, ik heb twee blaren. Manlief en tolk zijn halverwege gestrand in een doornstruik die ze aanzagen voor een verlossend grasperkje. Ze lachen naar me, bewonderend, jij wel! Ik ben trots, voel me sterk. Ik deed de walk of fire!

Terug over het hobbelpaadje, terug langs de kust. Bij de beroemde apentempel vinden de laatste twee ceremonies plaats. Aangekomen vraag ik guru naar zijn voeten, of hij pijn heeft. ‘Iemand zou liegen als hij zegt dat het hem geen pijn doet. Het punt is dat je het kunt negeren, als je dit kunt negeren kun je ook de ziekte in je lijf negeren.’ We gaan de tijgergrot in, twee meisjes houden de brutale apen op afstand. Mensen die zwarte magie beoefenen durven hier niet naar binnen, gelukkig zijn we niet van dat soort. Wanneer ik weer mijn handen voor mijn voorhoofd breng is mijn gebed gereduceerd tot slechts een paar woorden: mijn Maccie, mijn Bas, mijn Maccie, mijn Bas. Niets anders lijkt er nog echt toe te doen. Zorg voor hen, zorg voor ons, ons samen.

guru grot

De laatste ceremonie is een herhaling van zetten en guru laat weten dat mijn spirit inmiddels rustig en vredig is. ‘Je kunt het zelf vanaf hier, je bent sterk genoeg’, verzekert hij mij na een laatste onderhoud met mijn spirit. ‘Ik heb alles voor je gedaan wat in mijn macht ligt, ik heb het gedaan met alle liefde die ik in me heb.’ Ik geloof hem, ik weet het, ik voel het. Vandaag heb ik mijn spirit hervonden. Ik vond hem in de zucht naar avontuur, in het plezier van het ontdekken, de smaak van het onbekende, het mysterie van het onontdekte. Ik vond hem in mijn onverschrokkenheid, mijn volharden, mijn doorzettingsvermogen. Ik voel hem branden in mijn opgezwollen voetzolen, tintelen in mijn armen en benen, ik voel de warmte in mijn hart. Mijn vonk is weer opgestookt en zachtjes nagloeiend van deze geweldige dag begin ik aan de terugreis. Terug naar mijn pad, voorwaarts, op weg naar mijn lot dat ergens achter de horizon ligt, daar achter de vulkanen.

vulkanen

Advertenties

Over Jette Vonk

Geboren op de eerste dag van de lente in 1980 in het Brabantse Schijndel. Na een opleiding journalistiek verruilde ik het Tilburgse voor het Florentijnse, waar ik mij zowel de Italiaanse taal als la vita bella eigen heb proberen te maken. Italië voelt inmiddels als een tweede thuis. Terug in Nederland aan de slag in de media, schrijven en televisie maken. In 2003 werd mijn standplaats Utrecht, uiteindelijk met man en kind (Mac, 2011) en in deze heerlijke stad heb ik de master culturele antropologie gevolgd met als specialisatie diversiteit. Begin 2015 verhuisde ik terug naar het Brabantse land, terug naar mijn roots en de rust van de velden. Ik werk al jaren als freelancer en die vrijheid bevalt me meer en meer. Vrij te zijn om te werken, te zorgen en te ontspannen wanneer ik dat wil. Ik leef vol vuur, zoals een Vonk betaamt en als het even kan probeer ik ook voor anderen dat vonkje te zijn dat een warm vuur doet ontbranden. In juni 2013 werd bij mij uitgezaaide borstkanker geconstateerd. Vanaf dat moment startte voor mij een zoektocht hoe hier mee te dealen, dat verhaal deel ik op deze weblog. Sindsdien dus geen bullshit meer in mijn leven, no nonsense, recht op mijn doel af en op dit moment is dat genieten van mijn leven, van elke dag, elk moment, elk ogenblik, met de mensen van wie ik hou.

  1. Pingback: Winds of change | zonder vonk geen vuur

  2. Sharon

    Zojuist, als 30er via Uitzending Gemist, heb ik IKBJS gezien. Ontroerd en geïnspireerd werd ik van je bijdrage aan deze serie (en dit blog).
    Wat een kracht en wijsheid straal je uit! Je blog geeft mij inspiratie, dank.

  3. TUUP.....

    mooi beschreven, mooie foto….. tot binnenkort……

  4. Marielle

    Wat een moedige, sterke en krachtige vrouw ben jij, Jette ! En wat een mooie bewoordingen , jullie samenzijn met z’n drietjes, straalt zoveel warmte uit , liefde en respect . Geniet van jullie reis. We blijven jullie verhalen volgen .
    Liefs, fam Wolbers

  5. Ellen Daelmans

    Jette, wat een moed en wat een kracht. Chapeau! Deze zoektocht naar innerlijke rust moet (kan niet anders met zoveel inzet en lef) beloont worden. Liefs, Ellen

  6. Marije

    Wat mooi. Knap hoe je dit doet, knap hoe je het verwoordt. Sterkte en geniet!

  7. Marlies Janssens

    Warmte, liefde en respect!
    Hoe bijzonder …..
    Ook van mij, een hele diepe buiging en alle liefs voor jullie drietjes.
    Marlies

  8. Steffi

    Wauw!
    Veel geluk en plezier nog in Bali!
    We blijven je mooie verhalen volgen!
    Liefs,
    Jesse en Steffi

  9. Jan Dekkers

    Mooi relaas Jette. Ironisch en gelovig tegelijk. Liefs aan jullie alledrie, van de Italianen.

  10. Eva

    Wauw! In een woord WAUW!

  11. Ingrid

    Kanjer!! You have the spirit and the fire!!
    Dikke kus , liefs Ben en Ingrid

  12. Elsbeth

    Wat een verhaal! Ik heb diep respect voor de wijze waarop je deze ceremonies bent ondergaan, voornamelijk natuurlijk de walk of fire! Ongelooflijk sterk van je! Ik ben heel blij voor jou (en Bas en Mac) dat je weer de spirit hebt terug gevonden en hoop dat deze vonk nog héééél lang nagloeit! Keep the spirit! Dikke kus xxx

  13. Paul en Edmee

    Gos, Jette, wat ijzersterk! We zijn apetrots op zo’n geweldige schoondochter! We hopen dat de gevonden spirit bij je – en bij jullie!!- blijft om zo de hobbels die jullie waarschijnlijk nog tegenkomen vrouwmoedig het hoofd te kunnen bieden! Het is geen vonk meer; het vuur gloeit; adembenemend!

  14. Wat een prachtige reis! Fijn dat alle rituelen je zo goed doen. En hele mooie foto’s. Hoe beleeft je zoon het allemaal?

  15. Ans Keller-van Mol

    Je bent een prachtige sterke vrouw.
    Je straalt zoveel positieve kracht uit.
    Dat moet je genezing beinvloeden.
    Ik ben ook ernstig ziek geweest. Heb tijdens de opratie hartstilstanden gehad. Operatie uitgesteld.
    Ik heb gevochten voor mijn leven. Na 2 chemo’ s moest ik de chemo’s staken vanwege overlijdensgevaar.
    Ik was doodziek. Maar ik heb gevochten.
    Nu na 2 jaar ben ik weer aangesterkt en het geeft mij een reusachtig gevoel van dat heb ik geklasrd.
    Als ik niet alle steun van mijn kinderen, partner, familie en vrienden had gehad, dan had ik mij laten wegglijden. Dit gevecht kan je niet alleen aan.
    Jette, ik wens je heel veel goeds en alle kracht voor dit nieuwe jaar!
    Met enorme belangstelling blijf ik je volgen.Je bent een voorbeeld voor velen!
    Liefs, Ans

  16. Jacoby

    Hele diepe buiging Jette!!!! XXX

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: