Explosieve chemo

Na een weekje chemo-vrij, deze week begonnen aan de tweede ronde. Nu vliegen de telefoons door de kamer, knallen de deuren uit hun sponningen en leert zoonlief nieuwe scheldwoorden. Chemo: de bijwerkingen.

Nee niet misselijk, geen haaruitval, maar wel een explosief humeur dus. Bloedneus, gevoelige mond, droge huid, kapotte nagels en vermoeidheid helpen natuurlijk niet mee, maar de ergste bijwerking van deze chemokuur is toch echt agressiviteit. Onvervalste, niet te missen, goudeerlijke agressiviteit. De neiging om te slaan, krabben, gillen, schelden, gooien, zelfs haren trekken, maar ook kapot maken, vernietigen, molesteren, vertrappen, verpulveren. Gewoon dat dus.

En zo vliegt mijn telefoon door de kamer als manlief me uitlacht omdat ik me druk maak omdat hij de handdoeken anders opvouwt dan ik. En daar gaat een pak gestampte muisjes linea recta de prullenbak in omdat zoonlief ze uit de kast trekt en over de grond strooit. Daar klappen de deuren, kletst het traphekje en die stalen trap stampt ook zo lekker, gewoon, omdat het allemaal eikels zijn, iedereen.

En als ik mezelf dan toch, ondanks alles, dwing mijn kont op die stapel kussens te planten, mijn handen te vouwen en ogen te sluiten, moet ik mijn razende woede verbijten. Dan vecht ik tegen mijn ego, zo leert Eckhart Tolle mij. Dat ego dat uit alle macht probeert me uit het NU te halen. Mijn ego dat probeert me angst aan te jagen voor de toekomst, de harde lessen en droevige tegenslagen uit het verleden als bewijs aanvoerend voor een zeker falen morgen. Het enige wapen dat het heeft is angst, angst voor morgen, angst voor de dood, angst voor pijn, voor falen. Een uitstekend wapen kan ik je verzekeren, feilloos als een scherpschuuter. Angst werkt verlammend, ondermijnt mijn zorgvuldig opgebouwde vertrouwen, verbrijzelt mijn hoop, verpulvert mijn zen. Dan wil ik het opgeven, me er bij neerleggen, de handdoek in de ring gooien en mijn hoofd laten hangen. Maar ik blijf zitten en ik vertel mezelf: I’m OK now. Nu op dit moment, nu is het goed, nu ga ik niet dood, nu heb ik geen pijn, nu zit ik hier veilig. Want, zegt Tolle, de enige plek waar het ego niet kan overleven is in het NU. En laat nou de enige plek waar ik wel kan overleven ook het NU zijn.

“The ralm of consiousness is much vaster than thought can grasp. When you no longer believe everything you think, you step out of thought and see clearly that the thinker is not who you are.” Eckhart Tolle
Chemomuts

Moi en mijn icecap. Koud, maar mijn haar blijft er door zitten!

PS: Het bleken de medicijnen te zijn, minder dexa = minder agressief. Jullie kunnen weer in mijn buurt komen.

 

Advertenties

Over Jette Vonk

Geboren op de eerste dag van de lente in 1980 in het Brabantse Schijndel. Na een opleiding journalistiek verruilde ik het Tilburgse voor het Florentijnse, waar ik mij zowel de Italiaanse taal als la vita bella eigen heb proberen te maken. Italië voelt inmiddels als een tweede thuis. Terug in Nederland aan de slag in de media, schrijven en televisie maken. In 2003 werd mijn standplaats Utrecht, uiteindelijk met man en kind (Mac, 2011) en in deze heerlijke stad heb ik de master culturele antropologie gevolgd met als specialisatie diversiteit. Begin 2015 verhuisde ik terug naar het Brabantse land, terug naar mijn roots en de rust van de velden. Ik werk al jaren als freelancer en die vrijheid bevalt me meer en meer. Vrij te zijn om te werken, te zorgen en te ontspannen wanneer ik dat wil. Ik leef vol vuur, zoals een Vonk betaamt en als het even kan probeer ik ook voor anderen dat vonkje te zijn dat een warm vuur doet ontbranden. In juni 2013 werd bij mij uitgezaaide borstkanker geconstateerd. Vanaf dat moment startte voor mij een zoektocht hoe hier mee te dealen, dat verhaal deel ik op deze weblog. Sindsdien dus geen bullshit meer in mijn leven, no nonsense, recht op mijn doel af en op dit moment is dat genieten van mijn leven, van elke dag, elk moment, elk ogenblik, met de mensen van wie ik hou.

  1. Annelies

    Hallo Jette
    Ik heb super veel respect voor jou!!
    Heel veel sterkte in deze strijd!
    Jij bent oer sterk! ❤ xxx

  2. angela

    Hoi Jette,
    Of het nou de chemo is , of gierende hormonen, of gewoon frustratie : het kan zo gweldig opluchten om bv je hele servies aan diggelen te gooien. Het is niet leuk / eerlijk voor je omgeving, maar dat is jouw toestand oom niet voor jouw.
    Je bent beslist niet minder sterk als je je eens helemaal laat gaan.
    Sterkte voor jullie drietjes.
    Liefs Angela.

  3. Ans Keller-van Mol

    Jette, het is heel zwaar voor je. Maar denk ’s avonds, weer een dag voorbij op naar het eind van de kuur.
    Het is oorlog in je lijf en ik weet hoe dat voelt. Je moet knokken! Maar je komt er met jouw kracht doorheen en het maakt je lichamelijk en geestelijk sterk.
    Ik wens je veel kracht en sterkte. Ik denk veel aan je.

  4. Wim Hovenier

    Sterkte met de strijd, Jette. Blijf in het NU!

  5. Diana

    Ik hoorde gisteren van jullie ma dat je de eerste ronde erop had zitten en zelf positief resultaat voelde. Sterkte met deze strijd tegen het ego. Zoals het in de mindfulness ook gaat, adem in en adem uit….
    Btw, die icecap staat je goed hoor!! 🙂
    Groet!

  6. Angelique

    Misschien niet altijd handig, maar volgens mij moet je gewoon lekker van je afschreeuwen en stampen…..gewoon omdat het mag! En het toch al zo onterecht is dat jij die k-ziekte voor je kiezen krijgt en de grootste klootzakken overal doorheen zwijnen….ik word er zelfs agressief van merk ik….;-) Zet ‘m op, koop een helmpje voor je omgeving en blijf vooral hier en NU! Jij kan dat! xxxx

  7. Tja,helaas hoort dit allemaal bij de chomo.en je conditie gaat tijdelijk achter uit en ga je zo reageren.heel vervelend.Maar het is tijdelijk en je bent over de helft!Straks na de kuren weer kleine stapjes vooruit.Ik heb makkelijk praten.Smijt de handdoeken maar even in de kast of laat Bas ze lekker opvouwen.dit is gewoon een hele nare periode.Waar jullie met z,n drietjes doorheen moeten.Maar je kan het met je positieve instelling! En wanneer je het zwaar hebt, denk eraan dat komt door de chemo en niet door jou.Blijf vechten.Sterkte voode laatste zware loodjes.Liefs Lea

  8. Klinkt heftig, Jette. Ik denk dat je reacties niet van de chemo komen maar van dexamethason. Krijg je het alleen in het infuus of ook extra als pillen? Het is een medicijn tegen de misselijkheid, maar je kunt er opgefokt van raken. Misschien kan de dosering wat omlaag?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: