Lang zal ze leven

Vandaag een jaar geleden kreeg ik te horen dat ik borstkanker had. Wat er allemaal niet kan gebeuren in een jaar…

Dit is wat ik toen schreef over die dag een jaar geleden:

Voor een kort moment leek het universum zich te openen, alsof iemand op de pauze-knop drukte. Voor een paar seconden voelde ik ineens geen regen meer, waren de zenuwen even stil. Mijn hele geest leek zich te vullen met dat kleine geschenk van boven, als een bemoedigend woord. Nooit meer zal ik onaangedaan een rozenstruik voorbij kunnen gaan.
Niet veel later krijg ik binnen te horen da ik borstkanker heb. Het is dinsdag 25 juni in de namiddag, mijn leven tot nu eindigt hier. Het stokt, stolt en blijft roerloos achter als een versteende laag in mijn arme lichaam. Het zou ineen willen zijgen, dubbel willen klappen, naar adem happen. Maar mijn wil draagt mijn benen op mij verder te dragen, te brengen naar een toekomst onzeker. Zo wandelen we dit limbo binnen, het grensgebied tussen vroeger en later. Nomansland. Hier is de lucht ijl, het licht diffuus.

Een jaar verder dus. De hysterie is gelukkig verdwenen, de verstikkende angst is geweken, de onzekerheid heeft zijn vaste plekje gevonden en leidt grotendeels een sluimerend bestaan. Wat ik erbij gekregen heb is haast ontelbaar veel. Al de reacties, bemoedigende woorden, het medeleven. Mensen die me laten weten dat ik ze inspireer, wat een onmetelijk dankbaar gevoel. Ik heb ontdekt wat het is als je hart werkelijk je gids is, al is het moeilijk dat constant vol te houden. We gingen op reis, beleefden avonturen, ontmoette prachtige mensen, raakten ontzettend in de put en kropen er weer uit. We beklommen vulkanen en wolkenkrabbers, surften op de golven van de oceaan, fietsten door de rijstvelden, zwommen in azuurblauwe zee en zochten de stilte tussen de wuivende palmen. Ik mocht ruiken aan de verlichting, een staat van zijn die ik nog elke dag probeer te realiseren. We vielen, werden gebeten door kwallen, kregen zonneallergie, voedselvergiftiging en ontelbare muggenbeten. Maar uiteindelijk vonden we het ritme, de flow. Met al deze ervaringen op zak keerden we terug naar huis, waar opnieuw een harde diagnose voor ons klaar lag, maar zo ondersteboven als een jaar geleden krijg je ons niet meer. En dus gingen we verder, we vierden feest, verjaardagen, ik begon met schrijven en pakte mijn werk weer op. Ik eet, ik adem, ik fiets, ik loop, ik chemo. En ik ga door. Geen nomansland meer hier, maar ons land, ons leven, mijn leven.

 

wpid-img_20140607_192501.jpg

Advertenties

Over Jette Vonk

Geboren op de eerste dag van de lente in 1980 in het Brabantse Schijndel. Na een opleiding journalistiek verruilde ik het Tilburgse voor het Florentijnse, waar ik mij zowel de Italiaanse taal als la vita bella eigen heb proberen te maken. Italiƫ voelt inmiddels als een tweede thuis. Terug in Nederland aan de slag in de media, schrijven en televisie maken. In 2003 werd mijn standplaats Utrecht, uiteindelijk met man en kind (Mac, 2011) en in deze heerlijke stad heb ik de master culturele antropologie gevolgd met als specialisatie diversiteit. Begin 2015 verhuisde ik terug naar het Brabantse land, terug naar mijn roots en de rust van de velden. Ik werk al jaren als freelancer en die vrijheid bevalt me meer en meer. Vrij te zijn om te werken, te zorgen en te ontspannen wanneer ik dat wil. Ik leef vol vuur, zoals een Vonk betaamt en als het even kan probeer ik ook voor anderen dat vonkje te zijn dat een warm vuur doet ontbranden. In juni 2013 werd bij mij uitgezaaide borstkanker geconstateerd. Vanaf dat moment startte voor mij een zoektocht hoe hier mee te dealen, dat verhaal deel ik op deze weblog. Sindsdien dus geen bullshit meer in mijn leven, no nonsense, recht op mijn doel af en op dit moment is dat genieten van mijn leven, van elke dag, elk moment, elk ogenblik, met de mensen van wie ik hou.

  1. Tuupz.....

    Het jaar van de achtbaan……. Om in te stappen is moed nodig……

  2. Michiel

    Wat een indrukwekkende kracht gaat er van jou uit. Ik ben er stil van. Dat je t nog maar heel lang mag blijven uitstralen.

  3. leonne

    Indrukwekkend het T.V. programma met jouw. Menigeen put hier kracht uit zoals ook uit jouw blog.
    Ik hoor regelmatig zulke goede reacties.
    Lieve groetjes Leonne.

  4. Ton

    Mooi geschreven Jette! Maar nog knapper dat je dit afgelopen jaar zo hebt kunnen be-leven!
    Houd je flow erin!!!!
    Ton

  5. Ans Keller-van Mol

    Jette, je man, je kleine mannetje, familie en iedereen die om je heen staat kunnen trots op je zijn.
    Geweldig dat je in staat bent zoveel activiteiten weer op je te nemen.
    Met belangstelling kijk ik steeds naar je bericht uit.
    Uit al het negatiefs komt altijd iets positiefs te voorschijn.
    Jij geeft de lezer zoveel mee, door jouw enorme wilskracht.
    Alle goeds en sterkte gewenst Jette.

  6. Inderdaad alweer een jaar verder.Time flies.Blij mij verbazen hoe knap jij je gevoelens kan verwoorden! Blijf genieten van de goede dagen en sterkte met de rot dagen.Die moeten er ook zijn? Voor alle drie een hug Liefs Lea

  7. steffi

    Mooi Jette! Hou deze kracht vast! Superrr Knap! Liefs, Jesse en Steffi

  8. Jacoby

    Ga door Jette!!!! Dat je veel kracht mag vinden en krijgen!!!! Kuzzzzzzzzz

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: