Angst

Een week in het teken van angst. Angst voor terroristen, voor enge bomen in het bos en voor de uitslag.

Angst waarde door Europa, vergezeld door afschuw en woede. Het vrije woord was vermoord, de vrijheid om zeep geholpen. Dat kan dus zomaar, er kunnen zomaar mannen met bivakmutsen en kalasjnikovs een slachtpartij aanrichten in het hart van een grote Europese stad, in het hart van het vrije westen. Komt er nog meer, moeten we nog steeds en ook hier bang zijn? Bang voor terroristen, jihadstrijders, Syriëgangers, Al Qaida, IS?

‘Mama, waarom is Sneeuwwitje bang in het bos? Waarom zijn er zo’n enge bomen in het bos? Waarom zijn de boomstammen in het water krokodillen?’ Walt Disney weet het kinderhart nog altijd te beroeren, zelfs met zo’n oude film. Al bijna een week houdt bange Sneeuwwitje post in de overuren draaiende hersenen van onze kleuter. ‘Hier zijn toch geen enge bomen in het bos?’

En dan was er nog die andere, steeds terugkerende angst. Een die huist precies onder mijn middenrif en in weken als deze zijn weg naar boven vindt, mijn keel dik maakt, mijn slaap onrustig en uiteindelijk mijn hele lijf en gedachten beheerst. Wat zegt de CT-scan, wat doet de kanker, wat is de uitslag dit keer? Ziekmakende angst.

Sneeuwwitje

De Charlie Hebdo kwam weer uit, grootser dan ooit. We zijn allemaal Charlie, of juist weer niet want ook dat is bon ton. In ieder geval hebben de terroristen naast angst ook broederschap en vastberadenheid geoogst. De wereld heeft weer haarscherp op het vizier wie de slechterik is, tegen wie we zijn met z’n allen, hier in het vrije westen. Niets werkt meer verbroederend dan een gemeenschappelijke vijand. Mac lijkt gerustgesteld met mijn verklaring dat als je helemaal alleen achtergelaten wordt in een donker bos alles ineens heel eng kan lijken, maar dat dit meestal niet echt zo is. Dat de enge ogen geen monsters maar lieve konijntjes blijken te zijn. En de CT? Die liet zien dat de kanker weer gegroeid was en dus zei de dokter dat de medicijnen geen stand houden, dat er weer chemo aankomt. En daarmee viel de angst weg, om plaats te maken voor woede en daarna verdriet en toen weer woede en toen weer verdriet. De boze ogen in het bos bleken geen konijntjes dit keer, maar we zijn niet langer op onbekend terrein en daarmee is de grootste angst weg. Want waar we bang voor zijn is het onbekende. Ook wij weten hier weer haarfijn waar we tegen vechten en ook dit keer verbroedert dat weer. We gaan weer op weg door een stukje donkere bos waar de lelijke heks huist, maar we weten dat er ook nu weer zeven lieve dwergen zullen zijn om ons te helpen. En uiteraard geloven we nog altijd in een happy end, waarin ze nog lang en gelukkig leven.

NOT THE END

Advertenties

Over Jette Vonk

Geboren op de eerste dag van de lente in 1980 in het Brabantse Schijndel. Na een opleiding journalistiek verruilde ik het Tilburgse voor het Florentijnse, waar ik mij zowel de Italiaanse taal als la vita bella eigen heb proberen te maken. Italië voelt inmiddels als een tweede thuis. Terug in Nederland aan de slag in de media, schrijven en televisie maken. In 2003 werd mijn standplaats Utrecht, uiteindelijk met man en kind (Mac, 2011) en in deze heerlijke stad heb ik de master culturele antropologie gevolgd met als specialisatie diversiteit. Begin 2015 verhuisde ik terug naar het Brabantse land, terug naar mijn roots en de rust van de velden. Ik werk al jaren als freelancer en die vrijheid bevalt me meer en meer. Vrij te zijn om te werken, te zorgen en te ontspannen wanneer ik dat wil. Ik leef vol vuur, zoals een Vonk betaamt en als het even kan probeer ik ook voor anderen dat vonkje te zijn dat een warm vuur doet ontbranden. In juni 2013 werd bij mij uitgezaaide borstkanker geconstateerd. Vanaf dat moment startte voor mij een zoektocht hoe hier mee te dealen, dat verhaal deel ik op deze weblog. Sindsdien dus geen bullshit meer in mijn leven, no nonsense, recht op mijn doel af en op dit moment is dat genieten van mijn leven, van elke dag, elk moment, elk ogenblik, met de mensen van wie ik hou.

  1. Paul en Edmee

    Lieve Jette en Bas, We delen jullie vertwijfeling, angst en woede! Maar ook jullie vertrouwen dat alles toch weer sal reg’kom. Vandaag staken we een kaarsje op als licht in de duisternis! Jette, je bent, samen met Bas, een kei!!!Heel veel liefs,

  2. TUUPZ

    Ook in een bos kan het stormen, maar de bomen beschutten je tegen de wind en de dieren tegen de kou. En dan nog eens 7 lieve dwergen om je te helpen, een super mooi huis aan de rand van het bos en een prins in een witte legging met te grote voeten. Zo te horen is dit verhaal is nog lang niet ten einde…….

  3. Martine

    Lieve Jette,

    Met veel begrip voor je angst, met mededogen voor je verdriet, wensen wij jou en al je dierbaren dat het donker verdwijnt… dan is er Licht! Heel veel sterkte, wij denken aan je en vragen om genezing en vertrouwen. Martine, Daniel , Esther en Anna

  4. sterke dame, sterk stuk. Of wat ik eigenlijk bedoel: prachtige dame, prachtig stuk. Je geeft de mooiste draai aan rottigheid 😉 Liefs en denk aan je, San

  5. Wim Hovenier

    Sterkte, Jette. Anja en ik denken aan je.

  6. Ingrid

    Mooi geschreven Jette; zolang een vonkje zuurstof krijgt blijft het branden! Good Luck!

  7. Bas

    Lief je hebt er weer een prachtverhaal van gemaakt. Vastberaden en vol goede moed gaan we weer samen de strijd aan. Je staat er niet alleen voor. Ik hou van je! X

  8. leonne

    Wat ben je ongelooflijk sterk Jette en dan ook nog ” wat maak je met je prachtige woorden een ieder die dit leest zoveel rijker ” Ik denk aan je en wens je heel veel sterkte.

  9. prinses op de kikkererwt

    Sterk stuk. Dankjewel om het te delen. Er wordt geduimd, hier.

  10. a.j.m. Keller-van mol

    Ik wens je alle sterkte voor de komende tijd.
    Wat kan je alles goed verwoorden!
    Je omgeving mag wel heel trots zijn zoals je met alles omgaat!
    En wat die dwergjes betreft, die zullen je vast heel erg steunen!
    Alle goeds!

  11. Dank voor je mooie woorden.Klein beetje jaloers.Heel veel sterkte de komende tijd.Spannend! Liefs Lea

  12. Elsbeth

    Lieve schoonzus………wat heb je dit weer ijzersterk verwoord…..pffffff…..en de dwergen zullen beslist weer om jullie heen staan om te helpen, ik hoop dat ik er 1 van kan zijn…..X

  13. Marike

    Hoi Jette. Wat heb je dat mooi opgeschreven. Een vergelijking die (helaas) heel beeldend is. Wat een rotnieuws… Logisch dat je bang bent. Ik hoop dat de chemo zijn werk gaat doen en dat jullie vooral kunnen genieten vd konijntjes in het bos van jullie nieuwe huis! Groetjes Marike

  14. Wat een tegenvaller voor je. Je kent me wel niet, maar ik zal ook een beetje voor je duimen.

  15. Karien

    Mooi geschreven weer Jette!
    Ik wens je veel sterkte op de komende enge boswandeling en zal de 7 dwergen vast inseinen!

  16. Mariet Stenbakkers

    Dag jette,
    Wat kun jij mooi schrijven!! Ik zal voor je duimen!

  17. Veel sterkte met het verwerken van deze tegenvaller. Ik hoop dat de chemo je niet te zwaar zal vallen en je mooie lentewandelingen in het bos kunt maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: