Lentelust

‘Een nieuwe lente, een nieuw leven’, zo meldde 35 jaar geleden mijn geboortekaartje. En dit jaar snap ik het!

Geboren op 21 maart kan het wellicht niet anders dan dat de lente je favoriete seizoen is. En dit jaar is het extra genieten. Al wanneer ik ’s ochtends wakker wordt zie ik door mijn slaapkamerraam het prille groen aan de grote linde steeds volumineuzer worden. Hier op het platteland is de lente niets anders dan overdonderend. Van de ene op de andere dag wordt onze oprijlaan geflankeerd door uitbundig groeiend fluitenkruid, ruist de wind door de volle, zilvergrijze populiertoppen en ziet onze weide ineens geel van de paardenbloemen. Waar je ook kijkt zie je lammetjes, kalfjes en veulens door de wei dartelen. De lust om te leven, te groeien en te bloeien. Lentelust!

Ondertussen leg ik mij toe op mijn moestuin en ook hier bruist het leven me tegemoet (los van de pissebedden). Ik zaai, plant en bewater, ik maak stellages voor netten tegen ongewenste bezoekers, ik verspeen, verpot en laat aanharden. En zo nu en dan bel ik oma, voor advies, want ik ben natuurlijk zo verstadst dat ik me met allerhande plattelandsproblemen geen raad weet. Ik ben er dus druk mee, maar het loont en niet alleen in de vorm van de eerste heerlijk knapperige salades uit eigen tuin. Het loont ook om iets met je eigen handen te zaaien en vervolgens daadwerkelijk te zien groeien. Het loont om het leven in deze prachtige pure vorm te mogen aanschouwen.

IMG_20150428_184522 En dan ineens valt het kwartje, gewoon op een ochtend onder de douche. Dit is wat ze bedoelen met de natuur die je alles leert, die je alles laat zien en alle wijsheid in zich heeft. Ik denk aan mijn meditatieleraar Pak Merta, aan zijn wijze woorden: Het enige wat je kunt doen is zorgen voor de juiste omstandigheden, de beste condities, de rest bepaalt het lot. En dat is precies wat ik doe in mijn moestuin: de juiste aarde, een mooie plek in de zon, water, niet te veel, niet te weinig. Ik bescherm mijn plantjes tegen vorst en konijnen, tegen kattenpoep en insecten. Ik geef ze de ruimte, zet hier een daar een steunstokje neer. En de rest…, de natuur doet de rest. Sommige groeien uit tot mooie, sterke gewassen, andere halen het niet.

Garden

Vorig jaar deed ik een inzending voor een 6-woorden-verhalen wedstrijd. Ik schreef: En toch werd het weer lente. De verwondering was dat jaar groter dan ooit, na al die donkere dagen in het eerste jaar na mijn diagnose, was ik werkelijk onthutst over het meedogenloze karakter van de lente. Je hoort haar bijna schamperen om die kale winter, met al zijn grauwe gurigheid, om vervolgens met een ongetemde kracht al dat donkere te overspoelen met fris groen, helder licht. Alsof ze roept: ‘Het leven overwint. Altijd, met of zonder jou Jette Vonk!’

Deze lente lift ik gulzig mee op deze lust voor het leven. Overal waar mogelijk creëer ik de best mogelijke condities voor mijn dromen en wensen. Ik tik braaf elke drie weken een chemootje achterover, mediteer twee maal daags op voorschrift, train mijn spieren, neem zoveel mogelijk frisse Brabantse buitenlucht op, slaap voldoende, eet gezond en geniet van elke dag. Ik ben druk met het in de stijgers zetten van al die mooie dromen, de boerderij, eten uit eigen tuin, het boek en vooral: een lang en gezond leven. Ik geef ze water, die dromen van mij, zet ze op een mooi plekje in de zon, houd ongedierte bij ze vandaan, geef ze de ruimte en plaats zo nu en dan een steunstokje. En de rest, de rest bepaalt de natuur, of het lot. De rest is karma baby!

PS De chemo slaat aan, of de meditatie, of beide… of alles.

Advertenties

Over Jette Vonk

Geboren op de eerste dag van de lente in 1980 in het Brabantse Schijndel. Na een opleiding journalistiek verruilde ik het Tilburgse voor het Florentijnse, waar ik mij zowel de Italiaanse taal als la vita bella eigen heb proberen te maken. Italië voelt inmiddels als een tweede thuis. Terug in Nederland aan de slag in de media, schrijven en televisie maken. In 2003 werd mijn standplaats Utrecht, uiteindelijk met man en kind (Mac, 2011) en in deze heerlijke stad heb ik de master culturele antropologie gevolgd met als specialisatie diversiteit. Begin 2015 verhuisde ik terug naar het Brabantse land, terug naar mijn roots en de rust van de velden. Ik werk al jaren als freelancer en die vrijheid bevalt me meer en meer. Vrij te zijn om te werken, te zorgen en te ontspannen wanneer ik dat wil. Ik leef vol vuur, zoals een Vonk betaamt en als het even kan probeer ik ook voor anderen dat vonkje te zijn dat een warm vuur doet ontbranden. In juni 2013 werd bij mij uitgezaaide borstkanker geconstateerd. Vanaf dat moment startte voor mij een zoektocht hoe hier mee te dealen, dat verhaal deel ik op deze weblog. Sindsdien dus geen bullshit meer in mijn leven, no nonsense, recht op mijn doel af en op dit moment is dat genieten van mijn leven, van elke dag, elk moment, elk ogenblik, met de mensen van wie ik hou.

  1. Barbara van Krimpen

    Wow Jette, heel mooi beschreven! Sterke vrouw, petje af!

  2. Erik van Gestel

    Heerlijk zo’n moestuin! De onze staat een beetje op een laag pitje dit jaar. Te druk met een verbouwing van een rommelhok naar een yoga/meditatieruimte 😉 Gelukkig is opa Henkie er nog die toch nog wat boontjes heeft gezet en een extra bijenkast erbij. Fijn om te lezen dat er iets (of het nu chemo of meditatie is) aanslaat. Erg knap hoe dat jij hierin staat. Groetjes en al het beste (uiteraard ook aan Bas), Erik.

  3. Fijn dat er positief nieuws is.Maak niet uit of het de chemo is of de meditatie.Ik zou ze er allebei inhouden.eerdaags schapen scheren of is dat al achter de rug? Geniet van deze tijd van het jaar en van je mannen.liefs Lea Je weet in de zomer vakantie kom ik langs.start hier 10 juli.Bel vooraf even op! LIEFS Lea

  4. Bas Duynstee-Vonk

    Moatje, het is om te janken zo mooi ;’-)

  5. a.j.m. Keller-van mol

    Prachtig dat je zo geniet van de lente bij jou op het mooie platteland.
    Het gaat goed met jou en daar vecht je voor.
    Wat een respect heb ik voor jou en wat leer je ons veel met je wijze woorden.
    Alle goeds gewenst en koester alle mooie momenten.

  6. Susanne

    Lieve Vrouwe Vonk, wat schrijf je toch prachtig. Bijna Proust! Omdat ik verlang naar de natuur van m’n jeugd op het platteland in de achterhoek. Zoeken naar de verloren tijd. En jouw uitbundige, verpletterende lente wordt zo mooi bezongen door Maarten van Roozendaal in het nummer Om te Janken zo Mooi. Luister en laat jezelf uit! Heerlijk. Dag en lees je graag. X Suuske

  7. M.A.J De Maeijer Wauters.

    Zeer getroffen, door de manier, waarop je alles verwoordt.
    Heel speciaal, dat je op zo’n positieve manier om kunt gaan met de situatie waar je inzit.
    Respect.

  8. WdC

    `Het enige wat je kunt doen is zorgen voor de juiste omstandigheden, de beste condities, de rest bepaalt het lot.` Hoe waar… En wat prachtig dat álles aanslaat!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: