Mijn tweede kankerverjaardag

De gemiddelde levensverwachting van een vrouw met uitgezaaide borstkanker was twee jaar geleden twee jaar. Dat was vrijdag.

3 juli 2013 – Een dag die alles behalve was als alle andere dagen. ’s Middags stond ik gepland voor een gesprek met de anesthesist, daarna met de mamacare verpleegkundige, voor uitleg over borstprotheses en een borstherstellende operatie. Maar eerst nog even de uitslag van de PET scan, dat was voor de zekerheid, maar het kwam bijna nooit voor. Het kwam bijna nooit voor. Uitzaaiingen. En toen dus dat telefoontje van de chirurg, dat ze toch wat vreemds zagen op mijn rugwervels, dat hij mijn afspraken afgezegd had en dat er een MRI gepland stond voor die middag, voor de zekerheid. Het kon van alles zijn, maar toch, voor de zekerheid. Voor de zekerheid.

De dag verliep als stroop. Eindelijk de MRI, daarna wachten, dolend door de straten rond het ziekenhuis, de spanning verbijten met koffie op een terras. Maar het zou wel iets anders zijn. Het was niet iets anders. Het waren uitzaaiingen. Die dag veranderde mijn leven, voor de tweede keer in een week tijd, drastischer dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Ik voel nog altijd de leegte van die verlaten poli na vijven, zie nog altijd de verschrikking in de ogen van de twee mensen in het wit tegenover me, de MRI op het beeldscherm, mijn klamme handen op het tafelblad, mijn zware hoofd dat niets liever wilde dan zich neer te leggen, het gat dat in mijn maag geslagen werd. De leegte.

Ik huil als ik dit schrijf, huil om mezelf, om de pijn en wanhoop van mijn arme, drieëndertig jarige zelf. Hoe we samen onze lege toekomst in reden, door een stad die niets leek te merken, op weg naar een huis waar al zoveel tranen gehuild waren die week en waar we opnieuw werelden zouden doen instorten, zoals die van ons juist was ingestort. Het liefst was ik doorgereden, de stad uit, het land uit, ver voorbij Parijs, ver voorbij de bewoonde wereld, naar een plek waar niets was. Niets, zoals in mij. Leeg, zoals in mij.

Maar er kwam een nieuwe dag, ook al kon ik er niet aan beginnen. Een dag waarop mijn moeder me op zachte toon moed in probeerde te spreken aan de rand van mijn bed, toen mijn broer belde met nieuws over een nieuw leven. En met het leven dat dat kleine, blonde vuursteentje die dag begon, begon ook voor mij een nieuw leven. Een leven met een lege toekomst, waarin angst en wanhoop de weg vooruit versperden.

3 juli 2015 – Een dag zoals ik er al veel beleefd heb de afgelopen twee jaar, maar toch ook anders. Opstaan met zenuwen in je buik. Een koude douche, een gezond ontbijt en dan in de auto, op weg naar het ziekenhuis, mediteren. Opnieuw. Misselijkmakende zenuwen, het inmiddels vertrouwde linoleum op de vloer. De arts die vraagt hoe het gaat, maar aan mijn gezicht al ziet dat ik daar nu niets positiefs op kan antwoorden. De uitslag dan maar. ‘Ik vind het prima als je stopt met de chemo, de resultaten waren goed de vorige keer, neem maar een pauze.’ Dat wilde ik horen, een pauze, even geen ziekte, ziekenhuizen, lamlendige dagen, zwaar gemoed. Ik wil zomer, zon en vrolijke dagen hier op de boerderij. Hier in mijn volle leven, uitkijkend naar mijn volle toekomst. Want er is nog zo veel te doen…

En dan door naar North Side Tattoo in Veghel, waar mijn nieuwe vriend Ron speciaal voor vandaag zijn rolluiken opent, op zijn vrije vrijdag. Want deze dag mag gemarkeerd worden, voor altijd. De dag waarop ik terugkijk naar het moment dat ik dacht dat mijn vonk gedoofd werd, dat het vlammetje het niet hield in de stortvloed van tranen. Twee jaar later weet ik dat ze zo makkelijk niet van me afkomen. Twee jaar later weet ik dat een Vonk nu eenmaal een Vonk is, dat ze van heel goede huizen moeten komen om die te smoren. We zijn nu eenmaal vuurmakers en zo lang er zuurstof is, is er leven.

IMG_20150703_193504

Advertenties

Over Jette Vonk

Geboren op de eerste dag van de lente in 1980 in het Brabantse Schijndel. Na een opleiding journalistiek verruilde ik het Tilburgse voor het Florentijnse, waar ik mij zowel de Italiaanse taal als la vita bella eigen heb proberen te maken. Italië voelt inmiddels als een tweede thuis. Terug in Nederland aan de slag in de media, schrijven en televisie maken. In 2003 werd mijn standplaats Utrecht, uiteindelijk met man en kind (Mac, 2011) en in deze heerlijke stad heb ik de master culturele antropologie gevolgd met als specialisatie diversiteit. Begin 2015 verhuisde ik terug naar het Brabantse land, terug naar mijn roots en de rust van de velden. Ik werk al jaren als freelancer en die vrijheid bevalt me meer en meer. Vrij te zijn om te werken, te zorgen en te ontspannen wanneer ik dat wil. Ik leef vol vuur, zoals een Vonk betaamt en als het even kan probeer ik ook voor anderen dat vonkje te zijn dat een warm vuur doet ontbranden. In juni 2013 werd bij mij uitgezaaide borstkanker geconstateerd. Vanaf dat moment startte voor mij een zoektocht hoe hier mee te dealen, dat verhaal deel ik op deze weblog. Sindsdien dus geen bullshit meer in mijn leven, no nonsense, recht op mijn doel af en op dit moment is dat genieten van mijn leven, van elke dag, elk moment, elk ogenblik, met de mensen van wie ik hou.

  1. Bram

    je bent prachtig

  2. Wilma

    Lieve grote Jette,
    Gelukkig is gemiddeld 2 jaar maar een gemiddelde: sommige stijgen daar ver boven uit! Dat wensen we jou, Bas en Mac en de hele familie toe en en daar blijven we kaarsjes voor branden. Voor altijd in ons hart, Wilma en Theo

  3. Prachtig geschreven! Nooit opgeven! 🙂

  4. Ron Voets

    Kippenvel van mijn nek tot mijn grote teen toen jij mij jou verhaal vertelde. Ik weet het nog als de dag van gisteren, jij belde op een vrijdag…what the fuck…dat is mijn enige “soms” vrije dag die ik heb. Iets maakte dat ik zei,” ik kom wel ff naar de shop, het is wel mijn vrije dag maar ik ben toch in de buurt” waarom deed ik dat? al stond de koningin aan de deur dan zou ik nog zeggen “doei”.
    Terug naar het kippenvel moment. Nadat jij mij verteld had over jou leven en het bijna einde van jou leven…weer bespeurde ik de gedachte van “iets” iets is het waarom ik naar de shop kwam en “iets” is het waarom jij in mijn hoofd bleef zitten. Het ondefinieerbare…het niet uit kunnen leggen wat het is… het klik moment wat je hebt met sommige mensen. Hoe het ook zei…je kwam terug met vriend (de fotograag) met man (lijkende op mijn fotograag) en last but nor least, jou zoontje, wat een geweldig kind, de klik met hem was er ook meteen. top middag gehad…ff was ik heel belangrijk in jou leven want nu moest het gebeuren. 1 kans om het goed te doen…jullie bedachte simbool, een simbool wat zo alles omvattend is, wat zo belangrijk en onsterfekijk is., moest ik in jou lichaam kerven. ik ben blij en trots dat ik het heb mogen doen. Ik ben heel blij en trots dat ik jou en jou geliefde heb mogen leren kennen. Je hebt een onuitwisbare indruk achter gelaten Jette…Bedankt daarvoor, ik hou van jou soort mensen als ik het zo oneerbiedig mag zeggen. lekker duidelijk, recht Door zee en zo bij jezelf zo lekker (hippy) …Het ga jou goed Jette, ik heb een hele fijne herinnering erbij en jij hebt een plekje in mijn hart verovert. Tot snel x

  5. Ik lees je verhalen zo nu en dan, je kent me niet maar dat maakt eigenlijk niets uit. Mijn vrouw heeft ook borstkanker en wij zitten midden in het proces. Maar wij hebben voor een ander traject gekozen. Geen reguliere zorg maar gewoon zorg die gebaseerd op jouw lichaam en geest. Er word veel te veel met angst gegooid, verder is de meeste kanker langzaam groeiend en daardoor met andere methoden heel goed te behandelen. Er is een centrum in Duitsland wat het 3E Zentrum heet. Hier gaat men heel anders met kanker om, MIsschien een kijkje waard. Ik weet dat iedereen adviezen heeft dus ik snap heel goed dat je dit misschien niet wilt maar een andere kijk op kanker kan je ook genezen.
    Er is zoveel meer dan de reguliere zorg wat in mijn ogen veel te veel een economie is geworden en waar ziekte inkomen betekent. Het zou anders om moeten zijn en dat is ook mogelijk.

    Kies met je hart, leef je leven en dans.

  6. Ton

    Mooi verwoord, Jette. Ik wens je/jullie een oneindig lange, mooie, zonnige en vrolijke zomer!!!!

  7. Diana

    Wat een ontzettend ontroerend, mooi stuk en wat een mooi nieuws! Veel plezier en geluk de komende tijd!

  8. Bas Duynstee-Vonk

    Lief, je staat er niet alleen voor! Ik huil met je, ik lach met je, ik leef met je! Jouw vonk is de mijne! Ik houd van je! Je man. X

  9. Wat een rotziekte is het toch ook. Ik heb respect voor de wijze waarop je er mee om gaat en de wijze waarop je erover schrijft. Nog heel veel verjaardagen wens ik je!

  10. Jemig wat een verdriet, die klote ziekte sorry geen ander woord voor, wens jullie allemaal maar jou in het bijzonder heel heel veel sterkte, kracht en moed om dit gevecht aan te gaan. Meer weet ik even niet te zeggen. Liefs

  11. Marike

    Wat mooi geschreven, wat een kracht spreekt hieruit, ik gun je een fijne zomer met veel geluksmomenten!

  12. Ingrid

    Tranen om de pijn van die bewuste dag; ook tranen van geluk en trots op die prachtige “vonk”, die hopelijk nog heel lang mag branden. 🔥🍀

  13. martine vonk

    Lieve Jette,

    voor jou een gedicht van Hans Stolp (naar Dag Hammerskjold)

    Vele wegen kent het leven, maar van al
    die wegen is er een die jij te gaan hebt.
    Die ene is voor jou, die ene slechts.
    En of je wilt of niet, die weg heb je te gaan.
    De keuze is dus niet de weg, want die koos jou.
    De keuze is, hoe die weg te gaan.
    Met onwil om de kuilen en de stenen,
    met verzet omdat de zon een weg die
    door ravijnen gaat, haast niet bereiken kan.
    Of met de wil om aan het einde van die
    weg milder te zijn en wijzer, dan aan het begin.
    De weg koos jou, kies jij ook hem?

    Fantastisch hoe jij kiest om jouw weg te gaan!!!
    Martine

  14. Elsbeth

    Nu rollen bij mij ook de tranen, wat ben ik ongelooflijk trots op je hoe je de laatste 2 jaar doorstaan hebt, samen met Bas en Mac……geniet van de pauze die je nu krijgt en geniet van de zomer op Brabants Hoop! Je hebt ons laten zien hoe krachtig jouw vuur brandt en nog lang niet is uitgeblust! Xx

  15. Mariet Stenbakkers

    Dag Jette,
    Fijn te horen dat het zo goed gaat. Misschien draagt de Schijndelse lucht ook n steentje bij!!

  16. Ans Keller-van Mol

    Gefeliciteerd Jette!!
    Dat heb je bereikt. Wat super!
    Ik wens je in alle opzichten een zonnige zomer met je dierbaren!
    Alle goeds gewenst.
    Ans Keller

  17. Floor Roks

    Hoi Jette, wat een kracht heb jij! Ik volg je blog en je bent vaak in mijn gedachten. Je schrijft mooi en puur, ook dit heb je prachtig verwoord! Geniet ten volle van de mooie, fijne, vrolijke zomer!

  18. Karien

    Proficiat Jette! Ik wens je nog heel veel verjaardagen te gaan!

  19. laura

    Dank je voor je openhartige verhaal. Ik wacht op de uitslag van foto’s, onnodig te zeggen dat het spannend is als je (net als jij) eerder de verpletterende diagnose kreeg..
    En die tattoo? Die staat er bij mij inmiddels ook!

  20. Eva

    “mooi” en “superpower” staan als tags boven dit bericht. Maar na je stuk gelezen te hebben kan ik dat alleen maar enorme understatements vinden. Wat prachtig geschreven en wat een kracht!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: