Een nieuw jaar

2017 is begonnen met mij erin. Niet gedacht en zelfs niet durven hopen. Mensen vragen me om weer te schrijven, dus bij deze.

Ik vind het moeilijk om te schrijven. Natuurlijk spelen de morfine en het lage energielevel mee, maar het belangrijkste is iets anders. Ik vind het moeilijk om te schrijven als het niet goed gaat. Ik hou van dat beeld van mezelf dat laat zien dat ik alles aan kan, dat ik me er doorheen knok, alle ellende stoer het hoofd bied. Dat was ook vaak zo, maar dat beeld zelf hielp me vaak ook juist dat te doen. Mijn kritische ik vraagt zich dan af of ik mensen niet teleurstel met een bericht dat het er allemaal niet zo florissant voor staat na al die keren dat ik zo sterk was. Mijn trotse ik wil geen kwetsbaarheid laten zien, niet opgeven of falen. Mijn bange ik wil niet laten zien hoe bang ze is. Mijn boze ik zegt dan dat het allemaal mijn eigen schuld is, dat ik zelf een te mooi beeld heb gecreëerd wat me nu in de billen bijt. Maar mijn vrienden zeggen dan dat het niet uitmaakt wat ik schrijf als ik maar eerlijk ben, omdat dat juist hetgeen was dat mensen altijd aansprak. Dus dat zal ik doen. Ik zal schrijven hoe het nu is, florissant of niet.

Het is moeilijk. Supermoeilijk. Nadat we besloten hebben niet meer te behandelen lijkt mijn leven wel een elastiekje. Telkens als ik denk dat de rek eruit is blijkt er toch nog aan getrokken te kunnen worden. Telkens als ik het dan wat verder de toekomst in trek kletst het keihard in mijn gezicht terug. Dan heb ik pijn, dan moet ik overgeven, kom ik ’s ochtends mijn bed niet uit. Daar wordt ik dan weer bang en chagrijnig van, ga ik lopen bitchen. Ik rijd geen auto meer, breng mijn kind niet meer naar school, ik doe geen boodschappen meer en kook niet meer. Ik sta ’s ochtends niet meer mee op om broodtrommel en snackbeker te vullen en ’s middags lig ik vaak op mijn bed in de kamer als die kleine thuis komt. Mijn bedrijf is uitgeschreven en het enige project waar ik nog aan werk is mijn afscheid. Mijn wereld wordt klein en ware het niet dat ik zoveel lieve familie en vrienden heb die me regelmatig mee de deur uitnemen, dan zat ik hele dagen uit het raam te staren.

Nee dat is niet het beeld van die lachende vrouw in een zomerjurk in Utah, samen met haar vriendinnen op roadtrip. Dat zou je niet zeggen als je die cover van het Telegraafmagazine van afgelopen november zag, of wanneer je de foto’s van het Televisierringgala terugkijkt. Maar toch is het dezelfde vrouw, dezelfde kanker, hetzelfde leven. Nu mijn mogelijkheden beperkter worden komt alleen de nadruk wat meer op deze kant van de medaille te liggen. De dood komt dichterbij, de aftakeling is elke dag te voelen en daarmee groeit de angst voor dit laatste stuk. Ik zou willen dat er iemand was die me hierin was voorgegaan en het me uit kon leggen, hoe dat moet, doodgaan. Net zoals bij een zwangerschap, relaties, carrière. Iemand die je gerust stelt en je de kennis en vaardigheden geeft om deze laatste reis aan te vangen. Een voorbeeld.

Ik heb de afgelopen drie en een half jaar geleerd hoe te leven. Het was geweldig, ik zou het zo overdoen. 2016 was een topjaar op zoveel fronten en ik heb prachtige mijlpalen gehaald. Maar op 31 december om een uur of 23.30 wist ik niet waarop te toasten toen we de eerste fles champagne maar vast openden. Ik weet hoe ik moet leven, maar ik heb geen idee hoe ik moet sterven. Hoe neem je afscheid, hoe blijf je waardig, hoe houd je vertrouwen? Hoe geniet je van elke dag!?

Soms zou ik willen dat het over was. Soms zou ik willen dat het snel lente werd. In mijn boek schreef ik ‘hoe ga je om met een leven dat rafelt aan het eind’. Nu is de vraag: hoe vind je schoonheid in de rafels?

rafels

Advertenties

Over Jette Vonk

Geboren op de eerste dag van de lente in 1980 in het Brabantse Schijndel. Na een opleiding journalistiek verruilde ik het Tilburgse voor het Florentijnse, waar ik mij zowel de Italiaanse taal als la vita bella eigen heb proberen te maken. Italië voelt inmiddels als een tweede thuis. Terug in Nederland aan de slag in de media, schrijven en televisie maken. In 2003 werd mijn standplaats Utrecht, uiteindelijk met man en kind (Mac, 2011) en in deze heerlijke stad heb ik de master culturele antropologie gevolgd met als specialisatie diversiteit. Begin 2015 verhuisde ik terug naar het Brabantse land, terug naar mijn roots en de rust van de velden. Ik werk al jaren als freelancer en die vrijheid bevalt me meer en meer. Vrij te zijn om te werken, te zorgen en te ontspannen wanneer ik dat wil. Ik leef vol vuur, zoals een Vonk betaamt en als het even kan probeer ik ook voor anderen dat vonkje te zijn dat een warm vuur doet ontbranden. In juni 2013 werd bij mij uitgezaaide borstkanker geconstateerd. Vanaf dat moment startte voor mij een zoektocht hoe hier mee te dealen, dat verhaal deel ik op deze weblog. Sindsdien dus geen bullshit meer in mijn leven, no nonsense, recht op mijn doel af en op dit moment is dat genieten van mijn leven, van elke dag, elk moment, elk ogenblik, met de mensen van wie ik hou.

  1. Rianne

    Rust zacht Jette. Knap hoe mooi jij het leven heb geleefd!
    Heel veel sterkte en kracht voor je dierbaren waar jij in hun gedachten zal schitteren, met een lach en traan.

  2. Noortje

    Lieve Jette, veel van je gelezen en zoveel respect voor jou en al je innerlijke ‘ikken’ die er zijn en die je deelt. ‘k Heb je nog nooit geschreven, maar lezend over je rafels en vragen voelde ik vandaag de urge om deze woorden van Jezus te delen met je: “Kom tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven; neem mijn juk op je en leer van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en je zult rust vinden voor je ziel; want mijn juk is zacht en mijn last is licht.” (bijbel, Matteus 11:28-30) Dit bid ik je toe. Alle sterkte, rust en kracht voor jou en de jouwen. Noortje

  3. Marieke

    Jette,

    Tjee, ik had al zo’n vermoeden dat het minder goed met je gaat…durf nu helemaal geen contact meer met je te zoeken. Jou te belasten met mijn verhaal. Afgelopen jaar is bij mij geconstateerd dat ik borstkanker heb en een week later dat het uitgezaaid was in mijn botten. Vrij kort daarna las ik in de Meierij (lokaal krantje) een super optimistisch artikel van jou…zelfde verhaal…maar een fase verder, realiseerde ik me later. Ik stond nog absoluut niet open voor jouw krachtige visie. Later realiseerde ik me, dat ik precies hetzelfde deed, krachtig in het leven staan en elke dag nemen! Je bleef in mijn gedachten…maar wat zou ik bij je zoeken…wat kon ik je geven? Het gevoel geven…dat ik je begrijp…voel wat jij voelt. Niet buiten de wereld willen staan, maar er toch steeds verder van verwijderd raken. Ik hoop dat je gaat vinden waar je nu naar op zoek bent. Wat mij nu kracht geeft, is het idee dat ik voort leef in de gedachten van diegene die ik achterlaat. Alle mooie herinneringen die mijn man, kinderen en ik samen hebben gemaakt. En daar gaat het om…iets mee kunnen geven/achterlaten. En als ik jouw teksten zo lees, dan heb jij dat zeker ook gedaan in je leven…Misschien voelt het raar als ik dat zeg, als vreemde, maar ik voel me juist ook heel erg bij je betrokken.

  4. Iris

    Lieve Jette,

    ‘Everything will be okay in the end. If it’s not okay, it’s not the end’.

    van John Lennon.

    Steeds komt het in mij op na het lezen van jouw verhaal.
    Voor jou en voor Mac en Bas.

    Liefs,
    Iris (’t Elfenbankje)

    • Corine Steenbergen

      Prachtige quote en hopelijk zo ontzettend waar! Het geeft rust als je het zo bekijkt. Liefs en veel mooie momenten wens ik je toe. Maak foto’s met je hart, dat kost geen energie en je hebt ze altijd bij je…

  5. Karolien Goethals

    Jette, de rafels aan het einde van een (jong) leven zijn nog sterk taboe in onze samenleving. Een samenleving waar sterk zijn, genieten en het onderste uit het kannetje halen, zelfs met een dodelijke ziekte, applaus krijgen. Een applaus dat wegvalt als de echt donkere dagen aanbreken. Dan gaan de spotlights uit en blijf je een beetje verweesd achter. Dan sta je er ‘alleen’ voor, zonder gebruiksaanwijzing, maar wel met angst en pijn. De meeste mensen weten er geen raad mee. Toch denk ik dat ook die rafels verdichte momenten kunnen opleveren. Ik zou, moest ik in jouw plaats zijn, me laten bijstaan, naast familie en dichte vrienden, door mensen die hun roeping gevonden hebben in stervensbegeleiding. Het zou mooi zijn moest je iemand treffen met wie het echt klikt en die je door deze onbekende, maar intensieve periode heen loodst. En niet alleen jou, maar ook je man en je zoontje.
    Ik dank je voor je openheid, je wilskracht en levensenergie. Dat je innerlijke kompas je de juiste weg mag wijzen. Genegen, Karolien

  6. Mirjam

    Hoi Jette,
    Heb net je boek in 1 ruk uitgelezen. Ben er stil van… Ontroerend mooi geschreven! Bedankt voor het schrijven en het inspireren.
    Ik wens je heel veel sterkte en kracht toe.
    Liefs Mirjam

  7. Marian

    Dag Jette. Ik wil je graag laten weten hoe mooi ik je verhaal, je woorden en je beschrijving vind. Zoveel mensen zijn je voorgegaan op die laatste weg en niemand die je kan zeggen hoe je het best kan lopen.
    Ik wens je steun en kracht in deze moeilijke fase.
    Je hebt geleerd te leven en geeft dit weer door aan anderen. Bedankt daarvoor.
    Marian

  8. Ann Brouwn

    Lieve Jette, blij om nieuws van je te ontvangen, je bent vaak in mijn gedachten en was zelfs van plan je een dezer dagen te schrijven om te weten hoe het met je ging. Je hebt het verteld in deze mooie brief. Ik wil tegen je zeggen: wees niet bang! maar ik weet zelf ook niet hoe de overstap is. Ken je Anita Moorjani? Zij heeft een near death experience meegemaakt en praat daarover op haar site http://anitamoorjani.com/
    Misschien heb je hier wat aan. Weet dat je niet alleen bent, we zijn allemaal met elkaar verbonden. En jouw ziel weet alle antwoorden. Een warme omhelzing en veel liefde /Ann

  9. Léa Geerling

    LIEVE JETTE,KAN DE JUISTE WOORDEN NIET VINDEN.JE BENT EEN KANJER.sTERKTE SAMEN.lIEFS lÉA

  10. Ans Keller-van Mol

    Lieve Jette,
    Wat ben je sterk en krachtig om in al je kwetsbaarheid de wilskracht te hebben om dit allemaal te verwoorden.
    Ik heb heel veel respect voor je schrijftalent. Je hebt ons heel veel meegegeven met je prachtige teksten.
    Het doet me erg verdriet, dat zo’n mooie sterke vrouw en mamma als jij, afscheid moet gaan nemen
    van je man en je kleine Mac en van al je dierbaren die je lief zijn.
    Ik wens je samen met je man en Mac, ontzettend veel kracht en sterkte voor de komende tijd.
    Koester de heerlijke momenten met al je lieverds om je heen in jullie mooie boerderij.
    En laat de dagen met een goud randje over jullie heen komen. Hopelijk genieten jullie nog een hele
    poos met elkaar.

    Alle liefs,
    Ans

  11. Patricia

    Vandaag zag ik de schoonheid van de rafels. Het was een heel gezellige middag! Love you.

  12. Helga Zollner

    Lieve Jette, dankjewel voor je ontroerende en eerlijke blog.
    Hoe weet je hoe je moet sterven…… het is de afronding van het ooit geboren zijn…..
    En ook de rafels kennen mooie momenten, misschien zijn ze schaars, maar ze zijn er wel. Ze horen bij jouw pad wat je hebt te gaan. Woorden schieten tekort, het is een eenzame weg die je moet gaan, maar wel met heel veel liefdevolle mensen langs de zijlijn. De vonk zit binnenin je, en die maakt dat het zo zal gaan als bij jou past. Ik wens je heel veel sterkte en heel veel liefde!
    Helga

  13. Dorien

    Lieve Jette.

    Jij bent een held.
    Mac, geef jij mama vanavond een extra kusje?

    Liefs vanuit de andere kant van Schijndel City.

  14. José Gevers

    Lieve Jette, jouw woorden raken me enorm. Wat kun jij jouw gevoelens goed op papier zetten. Ik zie jou nog voor me als kleine kleuter in mijn klas. Toen was je al heel bijzonder en nu nog! Jette, ik wens jou heel veel sterkte de komende tijd. Lieve groetjes en een dikke knuffel van jouw juf José van Bunderloo.

  15. Colinda

    Hoi jette,
    Ik was geraakt door je na het zien van je roadtrip. Sindsdien volg ik je blogs. Ik heb nog nooit gereageerd op blogs oid, maar nu schrijf ik je toch wat….. om je te vertellen dat kwetsbaarheid ook heel sterk is. Om je te vertellen dat ik je een hele bijzondere vrouw vind. En om je heel veel sterkte te wensen om met deze situatie om te gaan.
    Liefs colinda

  16. Petra

    Lieve, leuke Jette, wat kun je toch heerlijk schrijven! Sterkte met de schoonheid van de rafels. Petra

  17. Martine

    Ik ben geroerd door je stuk en heb veel respect voor je openheid en eerlijkheid. Ook ik vind het vreselijk onrechtvaardig dat jij al zo jong afscheid moet nemen van alles wat je lief is. Sterkte nog en alle goeds,
    Martine

  18. Bregtje Bos

    Prachtig Jette, wat ben je ontzettend krachtig. Niets anders dan bewondering voor.

  19. Wow Jette! Wat een eerlijke heftige en ontroerende blog. RESPECT!
    Dappere vrouw ik wens jou en de rest veel sterkte en liefde toe!!
    ❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤

  20. Yvonne

    Wat mooi geschreven weer, Jette. Ik hoop dat er nog heel veel rafeltjes zijn waar je van kan genieten. Sterkte, Yvonne

  21. Ton

    Zelfs in deze moeilijke fase vind jij de moed en de kracht om met jouw gevoelens je te uiten over hoe het met je gaat, over je angsten en je vragen. Diep respect heb ik voor jou en de manier waarop je vorm geeft aan je leven en er anderen in laat delen. Ik vind je blogs heel waardevol, fijn om toch weer iets van je te horen ook in deze fase. Ik wens je heel veel kracht toe en hoop dat je zelfs in de rafels nog enige schoonheid kunt ontdekken…….
    Liefs, Ton

  22. Corrie Benraad

    Dag Jette. Ik volg je al een hele tijd en ik ben ook een lotgenoot ik heb heel veel aan dit boekje gehad de titel
    Wat gebeurt er als je doodgaat? van Hans Stolp uitgever AnkhHermes.
    Ik wens je kracht en inzicht toe.
    Laat de mensen die je lief zijn man en zoontje dicht bij je.
    Lieve groet, Corrie.

  23. Diana

    Beste Jette, wat een ontroerend verhaal. Je raakt, ook nu weer. Vooral je stukje rondom ‘de kleine’. En inderdaad juist je eerlijkheid over hoe je erin staat, raakt me.
    Blijf schrijven zolang je kan.

  24. Harry Wijnja

    bedankt voor je openheid, je kwetsbaarheid en alles wat je schrijft. ik wil ook graag iets aan je meegeven. je hoeft er niets mee te doen dat is aan jouw. als ik jouw stuk lees dan voel ik dat je iets kwijt wilt, dat je je afgescheiden voelt. DIT WIL IK WEL EN DAT WIL IK NIET en dat betekend dat je dingen scheid. dingen zijn niet te scheiden, het is allemaal één. Alles is Liefde wat dat ook maar mag zijn. Dat betekent dat wij de dingen die wij niet willen ook zullen mogen toelaten en mogen zien als LIEFDE.

    Ook jij BENT DE BRON, LIEFDE EN GODDELIJK. IK GUN JOUW IN DEZE FASE VAN JE LEVEN DAT JE JEZELF GAAT ZIEN ALS GODDELIJK, ALS ALLES WAT BESTAAT, DAT JIJ AL ALLES BENT DUS OOK DE ZIEKTE. Alles is Symbolisch en wil je iets geven, het wil je niets afnemen en kan je ook niets afnemen omdat jij alles al bent, Het wil je juist laten inzien dat je verbonden bent met DE BRON. DAT HET GOED IS WAT DAT OOK MAAR MAG ZIJN.

    IN LIEFDE VERBONDEN

    Harry

  25. storiesbyesther

    Lieve Jette,
    Jouw boek heeft me het licht laten zien en daar wil ik je heel erg voor bedanken. Ook deze blog is zo mooi geschreven. Dank je wel daarvoor.
    Ik wens je heel veel liefde en warmte toe in deze rafels van het leven

  26. Jolanda

    Au, dat raakt! Kun jij dan dat voorbeeld zijn? Zou je dat kracht geven: zin aan het einde? Zoals je ook het voorbeeld hebt gegeven van hoe een mens echt leeft!
    Alle liefs en sterkte!

  27. Floor Roks

    wat een prachtig en puur blog heb je geschreven! Ik moet vaak aan je denken en via mn ouders hoor ik regelmatig hoe het met je gaat. Ik wil je heel veel sterkte wensen op de moeilijke dagen en geniet van de fijne momenten en de uitjes die je met je lieve familie en vrienden hebt. Liefs floor

  28. Margo Andrea

    Geen woorden voor jouw mooie woorden, lieve Jette. Liefs, Go

  29. Lieve Jette,

    Sinds jouw eerste blog lees ik geïntrigeerd met je mee; jullie geweldige Balireis, hoe je het leven leeft, je boek, televisie-uitzending en nu dit bericht. Geen bericht is niet altijd goed bericht maar wat heb je dit goed beschreven. Ik wens je megaveel kracht voor alles dat komen gaat.

    Liefs,
    Gerdien

  30. Jette, fijn dat je nog wat voor ons hebt geschreven, ook al gaat het nu zo moeilijk. Jouw stukje is just ook weer een handvat voor andere vrouwen die jouw (en mijn) weg begaan. Juist een stukje van wat jij nu ook mist. Ik denk vaak nog terug aan onze beklimming van de Dom in Utrecht samen, een paar jaar geleden. Toen ging het nog zo goed met je, vol energie. Ook ik vind het moeilijk om mee voor te stellen hoe slecht het nu gaat, al weet ik natuurlijk maar al te goed dat dat moment voor ons (lotgenoten) allemaal een keer komt. Heel veel sterkte en ik hoop op wat smooth rides en lichtpuntjes tussen de rafels. Wees open en eerlijk en ontvang hiermee veel liefde van de mensen om je heen op deze super moeilijke en nare tocht.

  31. Liesbeth

    Wat een ontroerende, prachtig geschreven blog. Ik heb natuurlijk geen antwoord op jouw vraag. Behalve misschien: de rafels maar leven? Zoals je zo mooi doet in je tekst? Ik heb natuurlijk wel heel makkelijk praten, want ben niet ziek (wel met een boel rafels in mijn leven). Ik wil je vooral heel veel kracht toewensen op jouw reis. Warme lieve groet, Liesbeth P.S.: waarschijnlijk ken je het boek al, ik vond Tiziano Terzani heel troostende dingen zeggen over sterven in het Einde als Begin.

  32. Helen

    Hoe sterk en moedig ben je als je jezelf in alle kwetsbaarheid laat zien en te delen aan anderen hoe dat voelt. Wat een lef heb je dan. Ueli Steck wie is dat?

  33. Marije

    Lieve Jette, ware woorden. X

  34. Joke Langendijk

    Lieve Jette,jouw blogs hebben mij altIjd heel veel steun gegeven,ik heb er heel veel van geleerd!
    Je bent een fantastisch mens! Wens je op je lange onwetende reis heel veel kracht en mooie ,lieve
    Momenten!
    Sterkte! Joke

    • अगदी अगदी उत्तम लेख.. अगदी मनातलं लिहिलंत.. या सगळ्या तुंबळयुद्धात माझेही వ्हर्च्युअल/पत्सनल इगोज दुखावले गेले आहेत. आपले प्रत्येकाचेच गेले आहेत.. पण तुम्ही ते शब्दांतून अतिशय अप्रतिम मांडलंत.५०० नोंदींबद्दल हा हा अ.. !! लवकरच तुमच्या ५००० व्या पोस्टवर कमेंट टाकण्याचं भाग्य आम्हाला लाभो हीच सदिच्छा !!

  35. Els (Mathijsen-Vermeer)

    Bewonderenswaardig dat jij je gevoelens zo kunt beschrijven. Mooie klare taal, indrukwekkend beschreven. Op afstand leef ik mee met jou….! Voor de moeilijke dagen wens ik je sterkte en veel lieve mensen om je heen. Geniet vooral intens van mooie momenten. Liefs.

  36. Leonne

    Lieve lieve Jette Bas en Mac heel heel veel sterkte en steun, ook voor de dierbaren die dicht bij jullie zijn.
    Bedankt voor al je mooie woorden en alle herinneringen met bewondering sluit ik je in mijn hart.
    Leonne.

  37. Anne

    Fijn dat je schrijft, inderdaad, ik ben blij iets van je te lezen. Je schrijft mooi. Ik dacht vanochtend nog aan je, ‘hoe zou het gaan?’. Maar nu ik weet hoe het gaat is het dubbel. Want fijn iets van je te horen, maar heel verdrietig dat het zo moeilijk is nu. Konden we maar helpen de vragen die je hebt te beantwoorden. Sterkte en liefs, Anne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: